وقتی مدرسه جای امنیت، بوی ترس می‌دهد؛ پاسخ آموزش‌وپرورش لرستان کجاست؟

وقتی مدرسه جای امنیت، بوی ترس می‌دهد؛ پاسخ آموزش‌وپرورش لرستان کجاست
ماجرای گزارش‌های مربوط به تنبیه بدنی دانش‌آموزان در یکی از مدارس ابتدایی خرم‌آباد، دیگر یک اتفاق ساده و قابل چشم‌پوشی نیست؛ موضوعی که با اعتراض خانواده‌ها و ارائه مستندات و شکایت رسمی همراه شده و اکنون به مطالبه‌ای جدی برای روشن شدن ابعاد ماجرا تبدیل شده است.
بر اساس گزارش‌های مطرح‌شده از سوی والدین، یکی از آموزگاران پایه اول ابتدایی متهم به برخورد خشن و تنبیه بدنی دانش‌آموزان شده است. خانواده‌ها می‌گویند این موضوع را از مسیر قانونی پیگیری کرده‌اند و حتی با حضور بازرسان در مدرسه، بررسی‌ها و جمع‌آوری مستندات نیز انجام شده است؛ با این حال، آنچه همچنان برای آنان بی‌پاسخ مانده، نتیجه نهایی این بررسی‌ها و سرنوشت پرونده است.
سؤال اصلی اینجاست: اگر تخلفی رخ نداده، چرا پاسخ روشنی به خانواده‌ها داده نمی‌شود و اگر تخلفی محرز شده، چرا نتیجه برخورد با فرد خاطی اعلام نمی‌شود؟
یکی از والدین با اشاره به آثار روانی این اتفاق بر فرزندش می‌گوید ترس ایجادشده از مدرسه باعث شده کودک، به جای تجربه یک شروع شیرین از دوران تحصیل، نخستین خاطرات خود از مدرسه را با اضطراب و هراس به یاد بیاورد.
این نگرانی زمانی جدی‌تر می‌شود که بدانیم دانش‌آموزان پایه اول، کودکانی هستند که تازه وارد فضای مدرسه و زندگی اجتماعی شده‌اند و نحوه برخورد نخستین مربیان و معلمان می‌تواند تأثیر عمیقی بر نگاه آنان به مدرسه و آموزش داشته باشد.
از سوی دیگر، والدین معتقدند پیگیری‌های مکرر آنان تاکنون با پاسخ روشن و قانع‌کننده‌ای همراه نبوده و همین سکوت، بر ابهامات افزوده است.
قانون و مقررات آموزشی درخصوص تنبیه بدنی دانش‌آموزان صراحت دارد؛ بنابراین انتظار خانواده‌ها عجیب نیست: آنها فقط یک پاسخ روشن می‌خواهند.
اگر بررسی‌های انجام‌شده به این نتیجه رسیده که تخلفی صورت نگرفته، مسئولان باید شفاف و مستند توضیح دهند. اگر تخلفی تأیید شده است نیز خانواده‌ها حق دارند بدانند چه برخوردی با فرد خاطی صورت گرفته است.
آنچه نمی‌تواند پاسخ مناسبی برای خانواده‌ها باشد، سکوت، پاسکاری اداری و ارجاع آنان از یک اتاق به اتاق دیگر است.
مسئولان آموزش‌وپرورش لرستان باید بدانند که موضوع، فقط پرونده یک معلم یا یک مدرسه نیست؛ مسئله، اعتماد خانواده‌ها به محیطی است که قرار است فرزندانشان را در آن به امانت بسپارند.
وقتی یک کودک با ترس وارد مدرسه شود، زنگ خطر به صدا درآمده است. مدرسه باید امن‌ترین محیط اجتماعی کودک پس از خانه باشد، نه جایی که خانواده برای سلامت جسمی و روانی فرزندش نگران باشد.
اکنون افکار عمومی منتظر یک پاسخ روشن از سوی مدیران آموزش‌وپرورش لرستان است:
نتیجه بررسی‌ها چه شد؟ آیا تنبیه بدنی دانش‌آموزان تأیید شده است؟ اگر تأیید شده، چه برخوردی صورت گرفته و چرا خانواده‌ها از نتیجه آن مطلع نشده‌اند؟
والدین نیز تأکید دارند که تا زمان روشن شدن کامل ماجرا و مشخص شدن نتیجه رسیدگی، پیگیری خود را متوقف نخواهند کرد.
در این پرونده، آنچه بیش از هر چیز اهمیت دارد، نه حفظ ظاهر اداری، بلکه حفظ امنیت و آرامش کودکانی است که باید با شوق وارد مدرسه شوند؛ نه با ترس.

خبرنگار؛

محمد مهدی تقی زاده

اخبار پیشنهادی این نویسنده::

• اجتماعیمهر ۱۵, ۱۴۰۵وقتی مدرسه جای امنیت، بوی ترس می‌دهد؛ پاسخ آموزش‌وپرورش لرستان کجاست؟
• اجتماعیمهر ۱۴, ۱۴۰۵امیررضا مرادی منفرد، رتبه نخست استان لرستان و رتبه ۴۰ کشور در رشته علوم تجربی کنکور سراسری را کسب کرد.
• اجتماعیشهریور ۳, ۱۴۰۵خبرنگار را به خاطر انتقاد، راهی دادگستری نکنید
• فرهنگیمرداد ۹, ۱۴۰۵دکتر علی سوری مدیرکل انتقال خون لرستان به مناسبت روز ملی اهدای خون پیام مهمی صادر کرد