کلاف سردرگم کمربندی دورود؛

کلاف سردرگم کمربندی دورود؛ تحلیلِ ۱۴ سال «وعده‌درمانی» و غفلت از ایمنی شهروندان کمربندی دورود، پروژه‌ای که قرار بود گره‌گشای ترافیک و عامل کاهش حوادث جاده‌ای باشد، اکنون خود به یک «گره کور» تبدیل شده است. این پروژه که با هدف ارتقای ایمنی و کاهش ترافیک کلید خورد، پس از گذشت بیش از

تحلیلِ ۱۴ سال «وعده‌درمانی» و غفلت از ایمنی شهروندان

کمربندی دورود، پروژه‌ای که قرار بود گره‌گشای ترافیک و عامل کاهش حوادث جاده‌ای باشد، اکنون خود به یک «گره کور» تبدیل شده است. این پروژه که با هدف ارتقای ایمنی و کاهش ترافیک کلید خورد، پس از گذشت بیش از یک دهه، به نمادی از «سوءمدیریت و فرسودگی وعده‌ها» در نظام اجرایی شهرستان دورود بدل شده است.

طول مسیر ۱۲.۲ کیلومتری کمربندی دورود و احداث ۳۶ دهنه پل و آبرو، نشان‌دهنده یک پروژه مهندسی سنگین است که ماهیتِ بین‌شهری و ترانزیتی دارد. شروع عملیات اجرایی در اواخر سال ۱۳۹۳ توسط شرکت ساخت و توسعه زیربناهای حمل‌ونقل کشور، بارقه‌ای از امید را در دل مردم روشن کرد؛ وعده‌ای ۳ ساله که حالا ۱۳ سال از آن می‌گذرد. سوال اساسی اینجاست: «چگونه پروژه‌ای با این درجه از اهمیت استراتژیک، می‌تواند در اولویت‌بندی بودجه‌های ملی و استانی تا این حد به حاشیه رانده شود؟»

نگاهِ تحلیلی به این موضوع نشان می‌دهد که خسارت‌های ناشی از نبودِ این کمربندی، به مراتب فراتر از هزینه‌ی تکمیل آن است:

عبور ناوگان سنگین از داخل بافت متراکم شهری، عمر مفید آسفالت، جداول و تاسیسات زیرزمینی دورود را به شدت کاهش داده است. هزینه‌ای که شهرداری برای تعمیرات مکرر معابر صرف می‌کند، در واقع «جریمه‌ای» است که شهروندان به دلیل نبود کمربندی می‌پردازند.

از سوی دیگر افزایش آلودگی صوتی و محیط‌زیستی در کنار ریسک دائمی تصادفات دلخراش برای خودروهای سبک و عابران پیاده، این پروژه را از یک مطالبه «عمرانی» به یک مطالبه «بشردوستانه» تبدیل کرده است. هر روز تاخیر، بازی با جان شهروندان است.

این طولانی شدن پروژه نشان‌دهنده دو آسیب جدی است:

ضعف در پیگیری و نظارت: به نظر می‌رسد نبود پیگیری قاطعانه از سوی متولیان استانی و نمایندگان وقت، باعث شده تا این پروژه در اولویت‌های تخصیص اعتبار وزارت راه قرار نگیرد.

تغییر اولویت‌ها: متاسفانه پروژه‌های زیربنایی اغلب در بازی‌های سیاسی و تغییرات مدیریتی گم می‌شوند و هر مسئول جدید، وعده‌ای نو می‌دهد، بدون آنکه زنجیره پیگیری پروژه را تکمیل کند.

در پایان به این نتیجه میرسیم که کمربندی دورود دیگر نیازمند «وعده» نیست؛ نیازمند «اراده» است. مردم دورود که سال‌هاست شاهد عبور خودروهای سنگین از قلب شهرشان هستند، اکنون در انتظار پاسخ‌های شفاف‌تری هستند.

چرا با وجود ضرورتِ حیاتی این پروژه، همچنان شاهد تزریق قطره‌چکانی بودجه هستیم؟ آیا نمایندگان مجلس و مسئولان ارشد اجرایی، توانسته‌اند این پروژه را به عنوان یک «بحران فوری» در کمیسیون‌های مربوطه مطرح کنند؟

زمانِ وعده‌های بی‌پایان به پایان رسیده است؛ جامعه‌ی مدنی دورود نیازمند شفافیت در هزینه‌ها، زمان‌بندی دقیق برای پایان پروژه و پاسخگویی مسئولانی است که در قبال این ۱۴ سال سکوت و تاخیر، مسئول هستند.

✍️خبرنگار سید محمد موسویان